Το επισκοπικό δικαστήριο της ντροπής, στη Μητρόπολη Ναυπάκτου. 28 Μαρτίου 2017.

 Τα συμφέροντα και το "Δίκαιο του ισχυρού", καλά κρατούν στην αυλή του μητροπολίτη Ναυπάκτου.

Το μοναστηριακό αυτοδιοίκητο, ως προαιώνιος θεσμός, ταράσσει τα λιμνάζοντα νερά, και είναι δυσβάστακτο για την ασύδοτη εξουσία.

Δεκάδες τα αστυνομικά όργανα (με τίνος εντολή άραγε; και με τίνος δαπάνη;) στην απόλυτη υπηρεσία ενός κληρικού, για να "κοιμάται" ήσυχος, όταν ασύστολα, καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα!

Φοβήθηκαν οι  "ιεροδικαστές" του μητροπολίτη,  5 η ώρα, το απόγευμα, (28 Μαρτίου) και αρνήθηκαν να παραλάβουν το "ψήφισμα", μια κόλα χαρτί, που έλεγε τα αυτονόητα και για ένα μαθητή του γυμνασίου!

Ένα είναι σίγουρο, πως όπως πάει το πράγμα, θα γράψει μελανή ιστορία ο μητροπολίτης, που θέλει να βάζει το μακρύ χέρι του, εκεί που δεν του επιτρέπει ούτε η νομοθεσία, ούτε οι ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας, αλλά ούτε και η χριστιανική ηθική. 

-Η υπάρχουσα φασιστική τακτική των εκκλησιαστικών ιεροδικείων, βασίζεται στο νόμο 5383/του 1932, που τον κρατούν ακόμα ζωντανό, τέτοιες προβληματικές προσωπικότητες στη δημόσια ζωή του τόπου μας.

Απ' ότι φαίνεται μοναδική ελπίδα είναι, ο Χωρισμός Κράτους Εκκλησίας, στην Ελλάδα της παρακμής, που η κρατική εκκλησιαστική διοίκηση με τέτοιες μεθόδους κρατάει τον κοσμάκη στο σκοτάδι, και κυνηγάει ιερείς λεβέντες και άμεμπτους, όπως ο Αρχιμ. κ. Θεολόγος Μακρής, (ναυπάκτιος κοινοβιάτης ιερομόναχος, που εγκαταβιώνει στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως Σωτήρος, Σκάλας Ναυπάκτου). 

ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΩ δημόσια την καταπάτηση κάθε έννοιας δικαίου από τον μητροπολίτη Ναυπάκτου και τα όργανά του, κατά την διαδικασία των "ιεροδικείων" που στήνουν, που δεν έχουν δικονομία, αλλά κάνει ο καθένας ότι θέλει, χωρίς έλεγχο. 

Που δεν έχουν δικάσιμους, και που ότι ώρα και μέρα ή νύχτα αποφασίζουν, συνέρχονται για να "δικάσουν" όποιον επιλέξουν ως κατηγορούμενο, γινόμενοι οι ίδιοι καταγγέλλοντες και δικαστές.

Που έχουν αναλφάβητους περί τα νομικά, ιερείς, για να παριστάνουν τον δικαστή.

Που δεν δέχονται μάρτυρες υπεράσπισης, αλλά μόνο μάρτυρες κατηγορίας, που είναι συνήθως αδαείς, και επιλεγμένοι και "στημένοι" απ το ίδιο το σύστημα.

Που συνεδριάζουν χωρίς ακροατήριο, αλλά κεκλεισμένων των θυρών.

Που χρησιμοποιούν τα χρήματα των πιστών πολιτών, για να πολεμήσουν ένα κληρικό που δεν έχει χρήματα λόγω του ότι είναι εθελοντής, άμισθος ιερομόναχος, χωρίς να του παρέχουν καμιά νομική υποστήριξη!

Που στήνουν κατηγορίες ψευδείς, αβάσιμες, αναιτιολόγητες, και δεν προσφέρουν καμία εγγύηση στους κατηγορουμένους, περί μιας δίκαιης δίκης.

Καταγγέλλω τέλος, τα ελληνικά εκκλησιαστικά "δικαστήρια", ως αναχρονιστικά, και ως επικίνδυνα για την ελληνική Δημόσια Τάξη. 

Κατήντησαν να εξαιρούνται από την ευρωπαϊκή φιλελεύθερη νομική παράδοση και έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με το σύγχρονο φιλελεύθερο Σύνταγμα της χώρας, που εγγυάται μια δίκαιη δίκη και ισονομία για όλους τους πολίτες. Και επίσης έρχονται σε σύγκρουση και με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

«Αστακός» η Μητρόπολη Ναυπάκτου για το επισκοπικό δικαστήριο
http://www.exapsalmos.gr/2017/03/29/astakos-mitropoli-nafpaktou-gia-episkopiko-dikastirio/

Συζήτηση της Αίτησης Ακύρωσης στο ΣτΕ, κατά του Π. Διατάγματος Διάλυσης της Μονής Μεταμορφώσεως

    Συζητήθηκε στην διευρυμένη επταμελή σύνθεση του Συμβουλίου της Επικρατείας, στην Αθήνα, η Αίτηση Ακύρωσης κατά του Προεδρικού Διατάγματος «Διάλυσης» του νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου, του κοινοβιακού ανδρικού μοναστηριού Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Ναυπάκτου. Την Αίτηση κατέθεσαν αρμοδίως οι εγκαταβιούντες Μοναχοί του Κοινοβίου, που ζητούν τον κατά νόμο ακυρωτικό έλεγχο της πράξης της εκκλησιαστικής διοίκησης, που ζήτησε την νομική κατάργηση-διάλυση του συγκεκριμένου μοναστηριού.

      Στο ακροατήριο κατά την συζήτηση της υπόθεσης, παρέστησαν ο γνωστός δικηγόρος Αθηνών κ. Νίκος Αντωνιάδης, καθώς επίσης διάφοροι φίλοι του μοναστηριού, μοναχοί από άλλα μοναστήρια, και βέβαια αντιπροσωπεία των μοναχών της Μονής Μεταμορφώσεως από τη Ναύπακτο, με επικεφαλής τον Γέροντα και ιδρυτή του μοναστικού Κοινοβίου της Ναυπάκτου Αρχιμ. κ. Σπυρίδωνα Λογοθέτη.

      Η σημαντική αυτή νομική υπόθεση, σε τελική ανάλυση αφορά ολόκληρο τον μοναστικό κοινοβιακό κόσμο στην Ελλάδα, γιατί κρίνεται νομικά, για πρώτη φορά, ο θεσμός του αυτοδιοίκητου των κοινοβιακών μοναστικών Αδελφοτήτων, που προστατεύεται από τους Ιερούς Κανόνες, τους Νόμους και από το Σύνταγμα. Επίσης θα κριθεί δικαστικά, το αν θα μπορεί ή όχι, η εκκλησιαστική διοίκηση, χωρίς να ρωτάει κανένα, ούτε και τις μοναστικές Αδελφότητες, να τις διαλύει νομικά (!).

-        Όλα τα βλέμματα του μοναστικού και του νομικού κόσμου είναι στραμμένα προς το Συμβούλιο της Επικρατείας, και περιμένουν με τον δικαστικό έλεγχο και την Απόφαση, την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της θρησκευτικής ελευθερίας των μοναστηριών και των μοναχών της Ελλάδος, καθώς και το δικαίωμα της προστασίας της περιουσίας των Μονών, έναντι της κρατικής Εκκλησίας.

-        Ουσιαστικά τα Κοινόβια μοναστήρια, προσπαθούν με την δικαστική αυτή υπόθεση, να διασωθούν,  από την ιμπεριαλιστική τακτική εκπροσώπων της διοίκησης της Εκκλησίας της Ελλάδος, που ορισμένοι τοπικοί Μητροπολίτες, επιχειρούν κατά παράβαση Νόμων και Ιερών Κανόνων, να καθυποτάξουν διοικητικά τα Κοινόβια Μοναστήρια, που τους ενοχλεί η κοινωνική δράση τους και η παρουσία τους, προσπαθώντας παράνομα να τα μετατρέψουν ουσιαστικά σε υποκείμενα στην εξουσία τους νομικά πρόσωπα, όπως είναι π.χ. οι ενορίες (!).

GUERRA ASIMMETRICA CONTRO Ι CRISTIANI. UNA NUOVA ERA

Due aspetti inconciliabili

La Chiesa, in quanto comunità di credenti, da una parte è una realtà da considerare da un punto di vista  teologico, spirituale e sociale. Dall’altra nel mondo  giuridico e secondo i vigenti sistemi legislativi essa è considerata come società secolare con struttura legale, legittimo esercizio di governo e autorità pubblica, idonea a produrre attestati, documenti validi eccetera. Queste due accezioni sono reali, ma al tempo stesso appaiono inconciliabili.  Si pone a questo punto un problema di esistenza: con la sua presunta  dimensione istituzionale e la sua riduzione a realtà secolare in quanto Chiesa di Stato, in quale spazio la chiesa potrà mai inserire una presenza spirituale nella odierna comunità di credenti?

È da tempo che si va ribadendo che il continente europeo vive ormai in èra post-cristiana. È tramontato il modello tradizionale della morale cristiana; sono aboliti sia l’insegnamento della religione che la formazione  religiosa nelle scuole pubbliche. Stanno diminuendo le famiglie cristiane di tradizione religiosa. La gente   non va più dietro alla religione del passato. La società delle grandi città si evolve in società plurireligiosa e pluriculturale, a contatto con masse di immigrati non cristiani, musulmani,  non credenti, o persone divenute atee.  Avendo definitivamente   perduto il potere assoluto sul mondo religioso, ecco che i capi delle chiese stanno cercando, tra nuovi equilibri, di far prevalere il loro potere presso la gente, il governo  ed i rappresentanti dei partiti politici.

Un po’ alla volta, nell’ Europa post-cristiana, la fede  si è risolta ormai in una sorta di ‘cultura’ influenzata dal clima dominante che arriva per delle vie, che sono  diverse dalla quelle della Chiesa istituzionale e della teologia tradizionale. re(http://e-theologia.blogspot.gr/2010/11/blog-post_6541.html)

La  situazione  in  Grecia

In Grecia la situazione non sembra molto diversa. Osservando la vita socio-politica, constatiamo ad esempio che oggi anche nei piccoli centri della provincia, le persone preferiscono  il matrimonio civile a quello religioso. Ciò era inconcepibile solo pochi decenni fa. Inoltre c’è la convivenza delle coppie, giacché i giovani , nel dare inizio ad una famiglia, temono di impegnarsi in una vita in comune di tipo religioso. Le celebrazioni religiose in chiesa non sono più una panacea per tutti. Battesimo, matrimonio, frequenza ai sacramenti e tradizioni culturali e religiose (come la confessione) non sono più vincolanti per molti credenti. Ognuno segue la sua scelta e decide liberamente cosa fare e come gestire la sua fede in Dio basandosi sul proprio personale punto di vista. Gli individui  non si fidano più della “chiesa di governo”, la considera collusa con i meccanismi di un potere corrotto.

Ho cercato, in qualche modo, di indicare rischi  a cui viene  esposta dai  "nuovi atei"  la vita di ogni giorno, mediante nuovi modi di vivere che inducono ad allontanarsi da Dio; son questi i rischi di una società che non è più religiosa. Di fronte a tale situazione, sembrerebbe impossibile pensare che oggi ci siano ancora uomini di chiesa e sacerdoti capaci d fronteggiare tale pressione, e attivare una  forza spirituale e psicologica, una fede tale , da ispirare persone e giovani raccogliendoli intorno a sé.

Ed  è davvero impossibile capire  come facciano i responsabili di strutture tradizionali (parrocchie, monasteri, opere sociali, ecc) a portare avanti con regolarità, pur nel crescente declino, quelle realtà. La dirigenza gestita dalla cosiddetta “chiesa di stato” funziona come cassa di finanziamenti.  La  chiesa funziona come un autorità istituzionale. Perciò lo Stato è solito schierarsi contro coloro che ottengono consensi popolari, producendo attività culturali e sociali e provocando o scuotendo l’ autorità religiosa della “religione predominante”

Nuove persecuzioni

I cristiani di oggi sembrano del tutto travolti dalla dilagante crisi di valori, non riescono più  a capire che cosa stia accadendo intorno a loro e nell’ambito  dei singoli circoli della “chiesa”: la  Chiesa unica ha finito col dividersi in tante  chiese, in conflitto tra loro, specie a causa di interessi materiali!  Ed i cristiani non possono risolvere questo problema cruciale: perché le chiese sono in maggior parte senza giovani, e le casse vuote di risorse.

Il rinnovamento del clero è oggi un problema  molto serio, come lo è l’ esistenza dell’alto clero. È  un problema grave e irrisolto, che intanto spacca l’unità tra clero, laici e chiesa dell’alto clero. Quest’ultima ha smesso di funzionare da ente governativo pubblico, ma ciò non fa che dare maggiore fiducia alle forze laiche, presso le quali ognuno assicura i suoi risparmi  per la vecchiaia ,  ignorando  il prossimo che soffre indigenza.

Dove si trova il nemico?  Che cosa in fondo fa morire il cristianesimo?   E come mai la gente  si allontana   dalla  chiesa?  Chi non fa bene il suo dovere di dirigente? Da dove viene la minaccia, e come affrontarla?

Un tempo i persecutori lasciavano i cristiani  in balia delle bestie, li imprigionavano,  torturavano,  e  mettevano a morte in vari modi. Li consideravano «fuori legge ».  Oggi  c’ è una nuova persecuzione, quella  convenzionale, contro i cristiani:  non solo in Siria, ma anche in altri paesi. Lì dove ci sono cristiani, ci sono anche nemici visibili, attivi con armi, violenza,  sangue e  morte.

In  Grecia, che cosa avviene attualmente ? A che distanza sono dai cristiani i persecutori? In che modo li minacciano, e come cercano di  demolire la società greca nelle sue tradizioni e radici  ortodosse? Che cosa li potrà fermare ? Una volta si diceva alla gente che il più grande pericolo era il "comunismo" (!), in quanto distruggeva la fede. Di conseguenza  essere un “buon cristiano” equivaleva ad essere "anti-comunista", o comunque "di destra". Sono poi arrivati  quelli “di destra”,  apparentemente brava gente; hanno preso in mano il potere, e così è stata smascherata la grande menzogna. Costoro hanno distrutto sistematicamente, e progressivamente, tutti i valore tradizionali  che erano rimasti in piedi. Prima  partecipavano a processioni, sfilate, manifestazioni pubbliche per rendersi popolari e raccogliere voti; poi con manovre occulte presero in mano i posti di governo, e mediante un assolutismo politico fatto di "cooperazione", di tradimenti e misure di pubblica sicurezza, fecero in modo da non lasciare più nulla in piedi. Un metodo analogo  lo mettono in pratica i "traditori"  quando occupano posti determinanti, un metodo applicato poi in tante circostanze, soprattutto quando si prendevano decisioni per controllare e assoggettare i cristiani.

Guerra asimmetrica

In che misura si può considerare ‘asimmetrica’[1] , la guerra subdola che oggi si porta avanti, contro cristiani, uomini di Chiesa, o contro monasteri e parrocchie?  Una guerra contro tutti i gruppi religiosi, associazioni, istituzioni, iniziative che il sistema, senza tanti scrupoli, battezza come realtà marginali, per screditarne qualsiasi resistenza.

 Ci sono analisi di esperti, di solito largamente finanziate, per  stabilire minuziosamente le condizioni degli interventi armati, e tutelare il bene comune di tutti i cittadini, in modo che i comuni mortali possano “dormire sonni  tranquilli”.

Ma, se tale "guerra asimmetrica" viene rivolta contro i cristiani , in che modo si realizza?  E che cosa accade se la “chiesa” come realtà istituzionale entra in tacito conflitto con la chiesa, comunità ecclesiale? Come potrà realizzare la sua difesa e come potrà progettare le modalità di sopravvivenza di quelle istituzioni tradizionali che oggi sono organizzate nella ortodossia? In parole semplici e dirette: come potranno sopravvivere i cristiani? Quando si mira ad ogni valore di ablazione designato dalle società stesse, l’operazione della  guerra asimmetrica (asymmetric warfare ) è  tra le più pericolose ed i risultati tra i più dannosi. Sono i nemici a sottoscrivere e autorizzare, anzi a interagire per raggiungere il loro obbiettivo di distruzione. Niente  li può fermare, se non un grande miracolo. E se questo non avviene,  che cosa ci sarà ?

La "guerra asimmetrica" è di solito eseguita da gruppi organizzati non convenzionali con interessi nascosti e obiettivi ben precisi. Essi utilizzano  come strumenti il denaro, la corruzione delle coscienze, i mass media, e non si fermano davanti a nessun ostacolo.

Questi gruppi fanno appello alla legge dello Stato, alla Chiesa, ai sacri Canoni, alla sacra Tradizione e via dicendo. Agiscono arbitrariamente con la copertura della loro leadership,  ricattando i "dirigenti" candidati, prima di portarli  al potere, e, naturalmente, assicurando "silenzio" e connivenza alla  comune "criminalità". Obiettivo- chiave è piegare la volontà decisionale della militanza cristiana e dei pensatori che li strumentalizzano e sfruttano finanziariamente.

La globalizzazione trova oggi i suoi metodi nella persecuzione moderna contro i cristiani e i dirigenti che combattono a favore del cittadino comune. Attualmente questa è il  “cavallo di Troia” contro i cristiani. La  “chiesa” colpisce spietatamente e tradisce gli stessi cristiani pur di rimanere al potere.

Ha ragione lo studioso americano William J. Hartman: “ gli attacchi asimmetrici mirano ad un effetto principalmente psicologico, per colpire la volontà, la capacità e la libertà di azione dell'avversario (Fonte:Globalizzazione e asimmetrico Warfare)

L’ultima battaglia  la si potrà valutare solo alla fine.  Solo allora ci sarà una valutazione sull' opportunità di permettere ai cristiani militanti di affrontare  dignitosamente il timore che cerca di incutere il potere religioso, tradito  prima che  si distrugga ogni santo e beato con la semplice firma di  un "alto funzionario"

Immaginate un accordo segreto tra Stato e Chiesa di Grecia,  stipulato un giorno con un decreto presidenziale, a motivo della crisi economica, con un semplice articolo che decida: “sopprimere la chiesa”!

Che cosa  ci sarà allora? Cristiani, cittadini, siete in ascolto?

Archim. Dr. Ignatios Stavropoulos

(Trad.  Sophia Katsi, p. Rosario Scogniamiglio ) 

---

[1] Originariamente si intendeva per “guerra asimmetrica”  la guerra tra due o più soggetti  (di diritto internazionale pubblico) o tra gruppi le cui rispettive forze militari differivano in modo notevole . L’accezione moderno "minaccia asimmetrica"​​ è di uso recente, soprattutto presso analisti militari in relazione ad una guerra. La valutazione va fatta nel miglior modo possibile calcolando i vari sistemi di difesa e le particolari misure di sicurezza a favore dei cittadini.

Η Θεοκρατία, ως ασθένεια του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Όταν η θρησκευτική ηγεσία αναλαμβάνει το ρόλο της πολιτικής διακυβέρνησης και της πολιτικής καθοδήγησης σε μια χώρα, τότε λέμε ότι έχουμε θεοκρατία (κράτος θεού). Στην περίπτωση αυτή –υποτίθεται- πως υπάρχει μια θεότητα, ο Θεός,  που θεωρείται ο ανώτατος άρχοντας. Όμως την διακυβέρνηση του κράτους, την αναλαμβάνει ένας εγκόσμιος άρχοντας, ο οποίος είναι μονάρχης «ελέω Θεού». Αυτόν τον μονάρχη, στην περίπτωση που επικρατούν θεοκρατικές αντιλήψεις και  συστήματα, τον ελέγχει το ιερατείο της επίσημης θρησκείας του κράτους.

Η ιδέα της κοσμικής εξουσίας του Θεού δεν είναι σύγχρονη. Ξεκίνησε από την αρχαιότητα, όπου  υπήρχαν πολλές κοινωνίες που οργανώθηκαν πάνω στην ιδέα του θείου μονάρχη. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση στην αρχαία Ρώμη, όπου  έφτασε να λατρεύεται ως θεός, ο ίδιος ο αυτοκράτορας των Ρωμαίων και να έχει και αρχιερατικό ρόλο (pontifex maximus).

Από τη μια μεριά η τάση της θρησκευτικής ηγεσίας να αγωνίζεται να «καπελώσει» την πολιτική εξουσία (σύστημα παπο-καισαρισμού), και από την άλλη (το ακριβώς αντίθετο), δηλαδή η τάση της πολιτικής ηγεσίας, να προσλαμβάνει και την ιερατική εξουσία (καισαρο-παπισμός), έχουν ταλαιπωρήσει ανά τους αιώνες, αφάνταστα τις κοινωνίες των λαών. Πολλές φορές μάλιστα τους οδήγησαν σε αιματηρούς πολέμους, για ιδιοτελή συμφέροντα, και δυστυχώς, εν ονόματι του θεού! Κλασικό παράδειγμα οι εσωτερικές συγκρούσεις της μεσαιωνικής Γερμανίας και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Απατηλός στόχος, το πώς να προωθηθεί η εικόνα του μονάρχη, ως αρχηγού της Εκκλησίας.

 Πόσο παραμένει ο κίνδυνος σήμερα, μιας μεταμοντέρνας μορφής θεοκρατίας;

 Ο θεσμός -όπου υπάρχει ακόμα- μίας κρατικής Εκκλησίας, και μιας επικρατούσας, προστατευόμενης απ’ το κράτος, θρησκείας, πόσο άραγε, μπορεί στις μέρες μας να εγγυηθεί, ότι ξεπεράστηκε ο κίνδυνος να επαναληφθούν αυτά τα φαινόμενα του παρελθόντος;

Η θεοκρατία σήμερα στη μορφή ενός μονάρχη, ως «κυβερνώντος ιερατείου», όπως υπήρξε και στον ιουδαϊσμό (αρχαίο Ισραήλ), αλλά και στον χριστιανισμό (βυζαντινή εποχή & ευρωπαϊκό μεσαίωνα), μήπως είναι το φάντασμα που αντεπιτίθεται, για να διασαλεύσει την ειρήνη των λαών;

Ποιος θα μπορούσε σήμερα να δεχτεί ως πολιτική οργάνωση των σύγχρονων πολυπολιτισμικών  κοινωνιών ένα τέτοιο σύστημα, όπου ο απόλυτος μονάρχης θα είναι ο κάθε είδους  – ραβίνος  - σεβασμιότατος – μονσενιέρ –  αγιοταλάχ   κλπ;

Στη σημερινή Ελλάδα, η σφοδρή διαπάλη νομιμότητας και κανονικότητας, βασίζεται κυρίως στην επιμονή προσώπων της κρατούσας θρησκευτικής ελλαδικής εκκλησιαστικής ηγεσίας, να κρατήσουν ακόμη γερά, όσο πιο πολλή κοσμική εξουσία μπορούν στα χέρια τους. Αυτή την εκκοσμίκευση,  για να ακούγεται καλά στα αυτιά του κόσμου, την ονομάζει το «ιερατείο» όχι νομιμότητα, αλλά κανονικότητα (δηλαδή εξουσία που απορρέει από τους  Ιερούς Κανόνες). Απλά δεν μπορεί να εξηγηθεί ποτέ επαρκώς, γιατί τόση  αγωνία, στο να ελεγχθεί η πολιτική ζωή ενός τόπου, από «θρησκευτικό μονάρχη»…

Και βέβαια, γίνονται και πολλά φαιδρά, στις προεκλογικές περιόδους, όταν προσπαθούν θρησκευτικοί ηγέτες, να στηρίξουν τον ένα ή τον άλλο υποψήφιο πολιτικό άρχοντα «υπάκουο» στις κανονικές δικαιοδοσίες τους λέγοντας, ψηφίστε αυτόν γιατί ο άλλος είναι τάχα «μασόνος» ή «άθεος» ή … και θα καταστρέψει την εκκλησία…!

Μπορούμε οι πολίτες άραγε, να προστατεύσουμε τη σημερινή δημοκρατία στην Ελλάδα, από το να μη οδηγηθούμε σε μια κοινωνία τύπου Αφγανιστάν (με τους Ταλιμπάν); Και πόσο μπορεί να έχει ήδη μολυνθεί η δημοκρατία σήμερα στη χώρα μας, από την κοινωνική ασθένεια της ιδέας της θεοκρατίας;

Το γεγονός ότι η ιδέα του μονάρχη θεού, μπορεί να μας επιβαρύνει ως ιστορία (αρχαιοελληνική  και ιουδαιοχριστιανική), δεν θα πρέπει από μόνο του να σφραγίσει και το μέλλον των παιδιών μας. Καμιά μορφή σύγχρονης θεοκρατίας, δεν μπορεί σήμερα να γίνει ανεκτή, ειδικά στη χώρα που γέννησε την Δημοκρατία.

Τελικά, θεοκρατία ή κοσμικό κράτος;

Το αντίθετο της θεοκρατίας είναι το κοσμικό κράτος. Εδώ χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή.  Λανθασμένα πολλοί νομίζουν, ότι κοσμικό κράτος, σημαίνει ταυτόχρονα και αθεϊσμός. Όχι βέβαια. Για παράδειγμα. Το σημερινό Ισραήλ, ή οι ΗΠΑ, είναι οργανωμένα, ως σύγχρονα κοσμικά κράτη. Δεν είναι όμως στηριγμένα στον αθεϊσμό. Κάθε άλλο. Υπάρχει μεγάλος σεβασμός στις θρησκείες, στις εκκλησίες, στους θρησκευτικούς οργανισμούς κλπ. Απλά η προσωπική αντίληψη του κάθε πολίτη στην πολιτική ή θρησκευτική του κατεύθυνση, δεν έχει να κάνει με την πολιτική οργάνωση της κοινωνίας, και της πολιτείας που οφείλει να παρέχει σε όλους τις ίδιες ευκαιρίες κάτω από τους ίδιους νόμους.

Το σκόπιμο λάθος, κάποιας προπαγάνδας,  να ταυτίζεται η ιδέα της θεοκρατίας και η πίστη στο Θεό, αποσκοπεί, στο να κοιμίσει κυρίως τον θρησκευόμενο απλό κόσμο, που έτσι καθοδηγείται στα τυφλά και πολύ πιο εύκολα. Είναι εντελώς άλλο πράγμα, η προσωπική αγνή καθαρή πίστη στο Θεό, και άλλο η θεοκρατία ως πολιτική ιδέα και σύστημα. Το πρώτο είναι προσωπικό βίωμα. Το δεύτερο αποτελεί σύστημα πολιτικής διακυβέρνησης συγκεκριμένων συμφερόντων, με επικάλυψη θρησκείας.

Ο καθένας ώριμα και υπεύθυνα, χωρίς ιδιοτέλεια, ως πολίτης της χώρας, σεβόμενος κάθε ιδιαιτερότητα και διαφορετικότητα, οφείλει να σκέφτεται, να ενεργεί και να επιλέγει ως πολιτικό άρχοντα, όχι τον άρχοντα της διαπλοκής και της θρησκευτικής υποτέλειας, αλλά τον άνδρα ή την γυναίκα της ελεύθερης σκέψης, του ανοικτού οράματος. Τον άριστο πολίτη, για τον οποίο έχει την προσωπική πεποίθηση, ότι θα αρθεί πάνω από μικρότητες και σκοπιμότητες και θα αγωνιστεί για το κοινό καλό, για το Δημόσιο συμφέρον.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι οι μεγάλες θρησκείες του μονοθεϊσμού (Ιουδαϊσμός, Ζωροαστρισμός, Χριστιανισμός, Μουσουλμανισμός), επειδή ως αντικείμενό τους ασχολούνται και με τα εντός αλλά και με τα εκτός του αισθητού κόσμου (επίγεια και επουράνια), έχουν τεράστια κοινωνική και ηθική ευθύνη, όταν οδηγούν ακόμη σήμερα τους λαούς-πιστούς σε τρόπους πολιτικής διακυβέρνησης, που έχουν ως βάση τις θεοκρατικές αντιλήψεις. Κι αυτό, όχι επειδή πιστεύουν στον ένα και αληθινά μοναδικό Θεό, αλλά για να εξυπηρετήσουν τα εγκόσμια ιδιοτελή, προσωπικά ή ομαδικά υλικά συμφέροντά τους, εις βάρος των λαών. Εκεί δυστυχώς φαίνεται ότι καταντάει σήμερα πολλές φορές, και η εκκοσμικευμένη ηγεσία του ελλαδικού ορθόδοξου ιερατείου μας, όταν αδυνατεί να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων του σκληρά δοκιμαζόμενου λαού.

Οι  Έλληνες πολίτες,  χριστιανοί, ιουδαίοι, μουσουλμάνοι, πιστοί στον Θεό ή όχι, καλούνται πάντα να ερευνούν, ώστε να διασώζουν οι ίδιοι την Αλήθεια, την Δημοκρατία, και  την Ελευθερία στη σκέψη τους. Ιδιαίτερα με την υγιή πίστη, όταν αυτή υπάρχει, ο πολίτης σήμερα, οφείλει να είναι ακόμη πιο ελεύθερος, γιατί μπορεί να αναγάγει στη θεϊκή οντότητα, την κάθε κίνησή του, και όχι στις ανθρώπινες σκοπιμότητες και στις εντολές του κάθε ιερατείου, της όποιας θρησκείας.

 Το οφείλουμε στα παιδιά μας, που θέλουν να καμαρώνουν και όχι να ντρέπονται όταν λένε, ότι είναι Έλληνες και Χριστιανοί, που ξέρουν και θέλουν να σέβονται ισότιμα και όλους τους άλλους.

THE ASYMMETRICAL THREAT AGAINST CHRISTIANS IN THE NEW ERA

The Church, as a community of believers, it is a real fact, acceptable theologically, spiritually, and socially. For the legal world, however, and in the known established frameworks, is a secular-legal entity that is striving to govern with legitimacy and holds secular public authority, issues certificates etc. These two real and simultaneously inconsistent statuses. Here starts the existential problem. Will the verily alleged institutional downfall and secularisation of the State Church be succeeded by something else, something spiritual, in today's society of believers?

It has long been pointed out that the European continent has now passed into a post-Christian era. Already, the traditional model of Christian ethical-religious instruction and religious education in public schools has been abolished. The traditional Christian religious families are dwindling. The world is not actively religious as in the past. Human society in large cities, with their non-Christian immigrants, Muslims, non-believers and atheists, becomes multireligious and multicultural. The absolute power of religious-church leaders is eventually lost, and new balances try to prevail between the rulers and representatives of political parties and religious leaders.

In post-Christian Europe, faith was gradually transformed into a form of 'culture' and a pervading atmosphere, passing through other routes now, beyond traditional theology and the institutionalised Church   See  ( http://e-theologia.blogspot.gr/2010/11/blog-post_6541.html)

In Greece, things do not seem to be very different. If we look at socio-political life, we will see that, even in small provincial towns, for example, city hall weddings are preferred over religious Christian ones. A few decades ago, this would have been impossible on such a large scale. Furthermore, young people are no longer scared of cohabitation as couples and the divesting of religion from their common life when starting their family. In general, church ceremonies and rituals are no longer a panacea for all, and traditional church rites of passage, such as marriage, baptism, church attendance, confession, etc., are no longer the alpha and omega for many believers. Now everyone selectively and freely chooses, based on their personal judgement, what they do, how they worship and how they believe in God. People have ceased to trust the state-appointed “ecclesiastical leader”, who they often consider as part of the corrupt state mechanism.

There emerges a risk that the “new atheists” will prevail in everyday life, de facto, as a way of life that leads to divesting society of church and religion.  Faced with such a reality, there hardly seem to be any modern clerics who can withstand the pressure and have the spiritual and psychological strength, and faith, to inspire and to gather the world and young people around them.

Another incomprehensible problem is that of the increasing disciplinary prosecutions of those high up in the traditional structures of the church, the parishes, monasteries, social action stakeholders etc. The “leadership”, in the form of the “administrative church”, now operates as a source of “ecclesiastical” institutional authority, usually of the state, against those who have achieved popular acceptance and produce spiritual or social work that awakens and disturbs... the religious authority, the “prevailing religion” (!). 

Today's Christians seem to be completely lost within the general crisis of values, and cannot interpret what is happening around them and within the bosom of the “church” individually, because there is no longer a single Church, but many, with conflicting, mainly material, interests! Nor can Christians solve the great problem that most of their churches are emptied of youth, and the church funds are in the red.

The renewal of the clergy today is a very serious issue, and the immerse power of archbishops, another serious and unsolved issue, is alienating the clergy and laity from the administrative church of the “senior clergy”, which degenerated into a completely secularised public government agency, open to those who wish to hoard wealth for their “old age”, ignoring their “neighbour”.

Which is ultimately the enemy? Is there one? What is it that is ultimately destroying Christianity? Why are people distanced from the church? Who is not playing his role as a leader correctly? Where is the threat? Can it be managed?

Once, the enemies of Christianity threw Christians to the beasts, imprisoned them, tortured and killed them in a variety of ways. They considered them illegal. Such conventional persecutions are repeated around us today, as, for example, in the war in Syria, and elsewhere where Christians are persecuted. There, the enemies are visible. With guns, with violence, blood and death.

Today, what is happening in Greece? How close to Christians are their persecutors? How and who threatens them, and how are they trying to destroy the traditional orthodox Helladic society? Can something stop them? Once, they taught the innocent public that the greatest danger is “communism” (!), which destroys faith and thus a “good Christian” should necessarily be “anti-communist” or at least “right-leaning”. But when the supposedly good “rightists” came to political power, the big lie was revealed. They gradually and methodically destroyed all traditional values that may have existed. While they were the first to appear in processions and festivals, to gather votes, hidden in their offices, in full political “cooperation” and betrayal, using their own system, taking advantage of the power of archbishops and the state, they would leave nothing standing. A similar method for the penetration of “traitors” in decision-making positions was followed in many places, where decisions to fully control the game of the absolute subordination of Christian citizens were taken. 

How “asymmetrical” can this secret war currently carried out against Christians here be considered? Against the clerics? Against the monasteries? Against the parishes? Against any organised religious groups, associations, institutions, actions, that their system is easy to term “marginal” to discredit any resistance?  

The modern term “asymmetric threat” has been established recently, mainly by military analysts, when talking about wars. An effort is made to test the various defence systems and special security measures for citizens as best as possible. 

These analysts are usually highly paid by governments, and supposedly make a serious effort for the common good of all of us, so that we, the mere mortals, can “sleep quietly”.

But what of the “asymmetric threat” - assuming that this exists -  against Christians? What happens when the institutional “church” secretly militates against the church community? What defences can we have and who will study the ways of survival of traditionally and institutionally organised structures in today's orthodoxy? Put simply, how will Christians survive? Can they?  When it takes place at the level of breaking down all values, this asymmetric warfare chosen by societies for themselves, becomes even more dangerous, with the most disastrous results. The enemies gain validation and authority, and join forces to achieve their destructive role.

Only a great miracle can stop them... But if this miracle does not come, what will happen?

“Asymmetric warfare” of this kind is usually performed by organised non-conventional groups with hidden interests, which have very specific targets. As their instruments, they use money, the corruption of consciences, the mass media, and do not stop at any obstacle.

These groups draw on the destruction of the law of the state, the church, the holy canons, the sacred tradition etc. They act arbitrarily within leadership circles, mutually extort candidates before promoting them to power, and of course are sworn to silence and participation in the common “crime”.

A key objective is to bend the resolve of struggling, thinking Christians, who are now only needed for their financial resources, which can be exploited financially.

Modern globalisation with its methods and asymmetric warfare, the modern form of persecution against Christians and those who are literally fighting for ordinary citizens, is now a “Trojan Horse” against Christians. The “church” itself mercilessly beats and betrays Christians to stand itself in power.

The American scholar William J. Hartman aptly states that “…asymmetrical attacks seek to have a major psychological impact, an attack on one’s will and ability to act or freedom of action”, (Source: Globalization and Asymmetrical Warfare).

Is that where the final battle will ultimately take place? On whether Christian fighters will appropriately handle the fear that the betraying religious authority is trying to create, before it destroys everything they hold dear and holy with the simple signature of a “senior official”?

Just imagine a secret agreement between the state and the church of Greece, leading to the signature of a Presidential Decree at some point, which, due to the economic crisis, would decide: Sole Article: the “church is closed”! What happens then? Christian citizens, are you listening?

Η ΑΣΥΜΜΕΤΡΗ ΑΠΕΙΛΗ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

Η Εκκλησία, ως κοινότητα πιστών, είναι ένα υπαρκτό γεγονός, αποδεκτό θεολογικά, πνευματικά, αλλά και κοινωνικά. Για τον νομικό κόσμο όμως, και στα θεσμοθετημένα γνωστά πλαίσια, είναι μια πραγματικότητα κοσμική - νομική, που επιχειρεί να διοικεί με νομιμότητα και που κατέχει κοσμική δημόσια εξουσία, που εκδίδει πιστοποιητικά κλπ. Είναι δύο υπαρκτές και ταυτόχρονα μη συμβατές καταστάσεις. Εδώ ξεκινά και το υπαρξιακό πρόβλημα. Την αληθώς υποτιθέμενη θεσμική έκπτωση και εκκοσμίκευση της κρατικής Εκκλησίας, θα την διαδεχθεί κάτι άλλο, πνευματικό, στην σημερινή κοινωνία των πιστών;

Έχει από καιρό επισημανθεί, το γεγονός, ότι η ευρωπαϊκή ήπειρος, πέρασε πλέον σε μια  μεταχριστιανική εποχή. Ήδη, το παραδοσιακό μοντέλο μιας χριστιανικής ηθικής - θρησκευτικής διδασκαλίας και θρησκευτικής αγωγής, στα δημόσια σχολεία, έχει ουσιαστικά  καταργηθεί. Οι παραδοσιακές χριστιανικές θρησκευόμενες οικογένειες λιγοστεύουν. Ο κόσμος δεν θρησκεύει, όπως παλιά. Η ανθρώπινη κοινωνία στις μεγάλες πόλεις, με τους  μη χριστιανούς μετανάστες, μουσουλμάνους ή άθρησκους και άθεους μετατρέπεται σε  πολυθρησκευτική και πολυπολιτισμική. Χάνεται τελικά, και η απόλυτη εξουσία από τους θρησκευτικούς – εκκλησιαστικούς ηγέτες, και νέες ισορροπίες προσπαθούν να επικρατήσουν μεταξύ των κυβερνώντων και των εκπροσώπων των πολιτικών παρατάξεων και των θρησκευτικών ηγετών.

Στη μεταχριστιανική Ευρώπη, η πίστη μετασχηματίσθηκε σταδιακά σε μια μορφή «κουλτούρας» και περιρρέουσας ατμόσφαιρας που διέρχεται πλέον μέσα από άλλους δρόμους, πέραν της παραδοσιακής θεολογίας και της θεσμοθετημένης Εκκλησίας   Βλ.  ( http://e-theologia.blogspot.gr/2010/11/blog-post_6541.html)

Στην Ελλάδα, δεν φαίνεται να διαφέρουν και πολύ τα πράγματα. Αν κανείς παρατηρήσει τα κοινωνικο – πολιτικά δρώμενα, βλέπει, ότι ακόμα και σε μικρές επαρχιακές πόλεις, για παράδειγμα, προτιμάται η τέλεση σήμερα ενός πολιτικού και όχι ενός θρησκευτικού χριστιανικού γάμου. Αυτό πριν λίγες δεκαετίες, ήταν αδύνατο να συμβεί σε τέτοια κλίμακα. Επίσης η ελεύθερη συμβίωση των ζευγαριών, και η αποθρησκευτικοποίηση της κοινής ζωής τους, δεν φοβίζει τους νέους ανθρώπους στο ξεκίνημα της οικογένειας. Γενικά η ιερολογία  και η θρησκευτική τελετουργία, δεν είναι πλέον πανάκεια για όλους, και οι παραδοσιακοί μυστηριακοί θεσμοί, όπως  ο γάμος, η βάπτιση, ο εκκλησιασμός, η εξομολόγηση κλπ, δεν αποτελούν το Α και το Ω για  πλήθος  πιστών. Επιλεκτικά ο καθένας, ακολουθεί με ελευθερία και προσωπική κρίση, το τι θα πράξει και το πώς θα θρησκεύει και πως θα λειτουργήσει με την πίστη του στο Θεό. Έπαψε να εμπιστεύεται τον κρατικό «εκκλησιαστικό ηγέτη» που πολλές φορές τον θεωρεί ως εξάρτημα του διεφθαρμένου δημόσιου μηχανισμού.

Διαφαίνεται, κατά κάποιο τρόπο, ο κίνδυνος, ότι οι «νέο αθεϊστές» επικρατούν στην καθημερινότητα, εν τοις πράγμασιν, ως τρόπος ζωής και ότι οδηγούμαστε στην αποεκκλησιαστικοποίηση και αποθρησκευτικοποίηση της κοινωνίας. Μπροστά σε μια τέτοια πραγματικότητα, δύσκολα φαίνεται να υπάρχουν σύγχρονοι κληρικοί, που μπορούν να  αντέξουν στην πίεση και μπορούν να έχουν τις πνευματικές και ψυχολογικές αντοχές, και την πίστη, στο να εμπνέουν και να  μαζεύουν τον κόσμο αλλά και τους νέους γύρω τους.

Ακατανόητο πάλι είναι, το φαινόμενο, με την αύξηση των περιστατικών των πειθαρχικών διώξεων των στελεχών, από τις παραδοσιακές δομές της εκκλησίας, τις ενορίες τα μοναστήρια τους φορείς κοινωνικής δράσης κλπ. Η «ηγεσία» με τη μορφή της «διοικούσας εκκλησίας» λειτουργεί πλέον ως θύλακας «εκκλησιαστικής» θεσμικής εξουσίας, συνήθως κρατικής, σε βάρος των όσων έχουν πετύχει τη λαϊκή αποδοχή και παράγουν πνευματικό ή κοινωνικό ή έργο που αφυπνίζει και ενοχλεί… την θρησκευτική εξουσία, της «επικρατούσας θρησκείας» (!). 

Οι σημερινοί χριστιανοί, δείχνουν να τάχουν εντελώς χαμένα, μέσα στη γενικότερη κρίση των αξιών, και δεν μπορούν να ερμηνεύσουν το τι ακριβώς συμβαίνει γύρω τους και μέσα στους κόλπους της «εκκλησίας» τους ο καθένας χωριστά, γιατί πλέον η μία Εκκλησία, κατάντησαν να είναι πάρα πολλές, και με αντικρουόμενα, κυρίως υλικά,  συμφέροντα! Ούτε βέβαια μπορούν οι χριστιανοί, να λύσουν το καυτό ζήτημα, το ότι οι περισσότεροι ναοί τους, αδειάζουν από νεολαία,  και τα ταμεία των εκκλησιών μπαίνουν μέσα, για τα καλά.

Η ανανέωση του ιερατείου, σήμερα, είναι πολύ σοβαρό ζήτημα, και η ύπαρξη της δεσποτοκρατίας, άλλο επίσης σοβαρό και άλυτο θέμα, που αποξενώνει κληρικούς και λαϊκούς από τη διοικούσα εκκλησία του «ανώτερου κλήρου», που κατάντησε μια δημόσια κρατική υπηρεσία σε πλήρη εκκοσμίκευση, όπου ο καθένας όταν μπορεί, ενεργεί για να αποθησαυρίζει οικονομίες, για «τα γεράματά» του, αδιαφορώντας για τον «πλησίον».

Που βρίσκεται τελικά ο εχθρός; Υπάρχει εχθρός; Τι είναι αυτό που  καταστρέφει τελικά τον χριστιανισμό; Γιατί απομακρύνονται από την εκκλησία οι άνθρωποι; Ποιος άραγε, δεν παίζει καλά το ρόλο του, ως ηγέτης; Πού είναι η απειλή; Μπορεί να αντιμετωπιστεί;

Κάποτε οι εχθροί του χριστιανισμού, έριχναν τους χριστιανούς στα θηρία, και τους φυλάκιζαν, τους βασάνιζαν  και τους θανάτωναν με πολλούς τρόπους. Τους θεωρούσαν παράνομους. Αυτού του είδους οι συμβατικοί διωγμοί, επαναλαμβάνονται γύρω μας και σήμερα, όπως συμβαίνει π.χ. με τον πόλεμο στη Συρία, και αλλού, όπου διώκονται οι χριστιανοί. Εκεί, υπάρχουν ορατοί εχθροί. Με όπλα, με βία, με αίμα και θάνατο.

Σήμερα, τι γίνεται στην Ελλάδα; Πόσο κοντά στους χριστιανούς, βρίσκονται οι διώκτες τους; Πώς και ποιοι, τους απειλούν, και πώς προσπαθούν να επιτύχουν να καταστρέψουν την παραδοσιακή ορθόδοξη ελλαδική κοινωνία; Μπορεί να τους σταματήσει κάτι; Κάποτε μάθαιναν στον απλό κόσμο, ότι ο μεγάλος κίνδυνος είναι ο «κομμουνισμός» (!), που καταστρέφει την πίστη και άρα έπρεπε ο «καλός χριστιανός» να σημαίνει οπωσδήποτε  και «αντικομουνιστής» ή τέλος πάντων «δεξιός». Όμως όταν ήρθαν οι «δεξιοί» οι τάχα καλοί, στις πολιτικές εξουσίες, αποκαλύφτηκε το μεγάλο ψέμα. Αυτοί κατέστρεφαν μεθοδικά,  σιγά – σιγά, ότι μπορεί να υπήρχε, ως παραδοσιακή αξία. Αυτοί ενώ έμπαιναν πρώτοι στις λιτανείες και στα πανηγύρια, για να μαζεύουν ψήφους, κρυφά στα γραφεία τους, σε απόλυτη πολιτική «συνεργασία» και προδοσία, με το δικό τους κρατικό – «δεσποτοκρατικό» δημόσιο σύστημα, δεν άφηναν τίποτα όρθιο. Παρόμοια μέθοδο εισχώρησης «προδοτών», σε θέσεις λήψεως αποφάσεων, ακολουθήθηκε σε πολλά σημεία, όπου λαμβάνονταν αποφάσεις, για να ελέγχεται καλά το παιγνίδι, της απόλυτης υποταγής των πολιτων-χριστιανών. 

Πόσο «ασύμμετρος» μπορεί άραγε να θεωρηθεί ο κρυφός πόλεμος, αυτός, που διενεργείται σήμερα κατά των εδώ χριστιανών; Κατά των κληρικών; Κατά των μοναστηριών; Κατά των ενοριών; Κατά των οποιωνδήποτε  οργανωμένων θρησκευτικών ομάδων, συλλόγων, φορέων, δράσεων, που εύκολα το σύστημα τους βαφτίζει «περιθωριακούς», για να απαξιώσει την οποιαδήποτε αντίσταση;  

Ο σύγχρονος όρος «Ασύμμετρη απειλή», έχει καθιερωθεί πρόσφατα, από στρατιωτικούς κυρίως αναλυτές σχετικά με τις πολεμικές επιχειρήσεις. Καταβάλλεται προσπάθεια ώστε να αναλύονται όσο δυνατόν καλλίτερα τα διάφορα συστήματα άμυνας και ειδικά τα μέτρα ασφάλειας, υπέρ των πολιτών. 

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%83%CF%8D%CE%BC%CE%BC%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%B7_%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BB%CE%AE)

Οι μελετητές αυτοί συνήθως έχουν σοβαρές αμοιβές, από τις κυβερνήσεις, και καταβάλλουν υποτίθεται σοβαρή προσπάθεια, για το κοινό αγαθό όλων μας, ώστε εμείς, οι κοινοί θνητοί,  να «κοιμόμαστε ήσυχα».

Τι γίνεται όμως, για την «ασύμμετρη απειλή» - αν υποθέσουμε ότι υπάρχει-  κατά των χριστιανών; Τι γίνεται όταν οι «εκκλησιαστικοί» θεσμικοί παράγοντας αντιστρατεύονται από μόνοι τους, κρυφά, την ίδια την εκκλησιαστική κοινότητα; Ποια είναι η άμυνα και ποιοι θα μελετήσουν τους τρόπους επιβίωσης των παραδοσιακά-θεσμικά οργανωμένων δομών στην σημερινή ορθοδοξία; Πιο απλά, πώς θα επιβιώσουν οι χριστιανοί; Μπορούν;  Ο ασύμμετρος πόλεμος (asymmetric warfare) όταν γίνεται σε επίπεδο κατάλυσης κάθε αξίας, που επιλέγουν οι κοινωνίες για τον εαυτό τους, γίνεται ο πιο επικίνδυνος και με τα πλέον καταστρεπτικά αποτελέσματα. Οι εχθροί παίρνουν υπογραφή και εξουσία, και διαπλέκονται για την επίτευξη του καταστρεπτικού τους ρόλου.

Μόνο ένα μεγάλο θαύμα μπορεί να τους σταματήσει… Αν όμως δεν γίνει το θαύμα αυτό, τι θα συμβεί;

Ο «ασύμμετρος  πόλεμος», τέτοιου είδους,  διενεργείται συνήθως  από οργανωμένες μη - συμβατικές ομάδες κρυφών συμφερόντων, που έχουν  πολύ συγκεκριμένους στόχους. Χρησιμοποιούν ως μέσα, το χρήμα, τη διαφθορά συνειδήσεων, τα μαζικά μέσα επικοινωνίας, και δεν σταματούν μπροστά σε κανένα εμπόδιο.

Οι ομάδες αυτές στηρίζονται στην αναίρεση των κανόνων του δικαίου της πολιτείας, της εκκλησίας, των ιερών κανόνων, της ιερής παράδοσης κλπ. Δρουν αυθαίρετα, μέσα από τους κόλπους της ηγεσίας, αλληλοεκβιάζουν τα υποψήφια «στελέχη» πριν τα ανεβάσουν στις εξουσίες, και βέβαια έχουν ορκιστεί «σιωπή» και συμμετοχή στο κοινό «έγκλημα».

Ένας βασικός στόχος είναι η κάμψη της αποφασιστικότητας των αγωνιζόμενων, σκεπτόμενων χριστιανών, που τους χρειάζονται πλέον μόνο για να τους απομυζούν και τους εκμεταλλεύονται  οικονομικά.

Η σύγχρονη παγκοσμιοποίηση με τις μεθόδους της  και ο ασύμμετρος πόλεμος, με τη σύγχρονη μορφή διωγμού εναντίον των χριστιανών και των στελεχών, που παλεύουν κυριολεκτικά υπέρ του απλού πολίτη, αποτελεί πλέον τον «Δούρειο Ίππο» και κατά των χριστιανών. Η ίδια η «εκκλησία» κτυπά αλύπητα και προδίδει τους χριστιανούς, για να σταθεί η ίδια στην εξουσία.

Εύστοχα αναφέρει ο αμερικανός διανοούμενος William J. Hartman, πως «…οι ασύμμετρες επιθέσεις αναζητούν ένα πρωταρχικά ψυχολογικό αποτέλεσμα, να χτυπήσουν την θέληση και την ικανότητα και την ελευθερία της δράσης του αντιπάλου», (Πηγή: Globalization and Asymmetrical Warfare).

Μήπως τελικά εκεί θα κριθεί και η τελική μάχη; Στο αν θα μπορέσουν οι χριστιανοί αγωνιστές, να διαχειριστούν κατάλληλα τον φόβο που προσπαθεί να τους δημιουργεί η προδομένη θρησκευτική εξουσία, πριν τους καταστρέψει κάθε ιερό και όσιο με μια απλή υπογραφή ενός «ανώτερου υπάλληλου»;

Για φανταστείτε, με μια κρυφή συμφωνία κράτους και εκκλησίας Ελλάδος, να υπογραφεί κάποια στιγμή και ένα Προεδρικό Διάταγμα, λόγω και της οικονομικής κρίσης, που να αποφασίζει: Άρθρο μόνο: η «εκκλησία έκλεισε»! Τι γίνεται τότε; Χριστιανοί, πολίτες, ακούτε;